تبليغاتX
نیمای جنوب

نیمای جنوب

دلگویه های زنده یاد محمد رضا نعمتی زاده...شاعر ... 1367_1313
سراب
 

بگذشته چو خواب است،

آینده سراب است،

دنیا، همه خواب است و سراب است،

وز خون و دل و اشک، شالوده ی این کاخ بر آب است!

 

                   قریه چاه کوتاه ، سی ام بهمن یکهزار  و سیصد و سی و سه

                       از دفتر شعر پس از سکوت. چاپ یکهزار و سیصد و سی و چهار

+نوشته شده در دوازدهم مهر 1389ساعت11:3توسط نیما نعمتی زاده |
دستنوشته
 

1111 (41).jpg

روز میگذرد و حسرت میماند

روز رفت و حسرت ماند

بار خدایا چه باید کرد،

با دلی که نمی شنود

و پایی که نمیرود

و دستی که سرد است


          اکنون شما تا چه اندازه حالتان نزدیک به دستنوشته  نیمای جنوب است...؟                    


+نوشته شده در هجدهم فروردین 1389ساعت13:49توسط نیما نعمتی زاده |
یار سلام علیک

دیدار با زنده یاد محمد رضا نعمتی زاده در بیست و یکمین سالکوچ با  فیلم خنده لابد...

فیلمی شامل صدا و سالشمار تصویری نیمای جنوب...

هدیه ای برای شما از طرف محمد رضا...

چهارشنبه نوزدهم اسفند ماه پنج عصر...

وعده دیدار آرامگاه نیمای جنوب واقع در بهشت صادق...

+نوشته شده در نوزدهم اسفند 1388ساعت0:22توسط نیما نعمتی زاده |
 

در قفس تنگ،

خصم قوی چنگ،

پای مرا بست،

بال مرا خست،

لیک زبانم،

با همه مرغان،

قصه سراید ز رازهای نهانم.

فاش کنم فاش،

قصه ی بیداد.

یا شکند نایم از شکنجه ی صیاد،

یا شوم آزاد

                                                          چاه کوتاه (از توابع بوشهر)

                                           بیست و پنجم بهمن یکهزار و سیصد و سی و سه

                                                                 دفتر شعر کوچ

+نوشته شده در سوم اسفند 1388ساعت20:19توسط نیما نعمتی زاده |
 

زخود گر گذشتی به او میرسی

به آن آخر جستجو میرسی

به آن آخر و اول جستجو

به آن اول و آخر آرزو

بپایان و آغاز هر ماجرا

به آغاز و پایان چون و چرا

کجا می روی؟ میروم سوی دوست

که از حسن او روی عالم نکوست

هلا نازنین جان ایثارگر

عزیزم مرا نیز با خود ببر

                                          بندر بوشهر ـ مهرماه یکهزار و سیصد و پنجاه و نه

                                                 دفتر شعر کوچ و یادنامه نیمای جنوب

+نوشته شده در بیست و ششم بهمن 1388ساعت16:34توسط نیما نعمتی زاده |
 

ییلاق باغدشت *

اسب و سوار گلگشت

بوی خیار و خنده ی شیرین هندوانه

 

                                                          بندربوشهر         

                                        هفتم تیرماه یکهزار و سیصدوچهل وپنج

                                      از کتاب چاپ نشده ی صداهایی در باران


* باغدشت: دهی در هفت فرسنگی شیراز و هشت فرسنگی کازرون و ده مادری نیمای جنوب

+نوشته شده در بیست و چهارم بهمن 1388ساعت21:24توسط نیما نعمتی زاده |
 

در پشت حصار بلندی، در شب،

               ــ دیری ــ

پویای غریب،

             جویای دری بود.

او، گمشده ای،

              در بادیه بی رهگذری بود

ناگاه، دری،

با دست پریزادی،

                 شد باز

و آن خسته مسافر،

                    ــ شادان ــ

در شهر گل آذین و روشن پشت دیوار،

در بهشت پریزادان،

ــ چون سایه ی مرموزی ــ

در آن شب مهتابی،

                      شد پنهان


                           بندر بوشهر ــ دوم آذر یکهزار و سیصد و چهل و پنج

                                                               از کتاب یادنامه ی نیمای جنوب

                                                            به کوشش فرزند نیمای جنوب...نیما

                                                          از کتاب چاپ نشده ی صداهایی در باران

نظر...

+نوشته شده در بیست و نهم فروردین 1388ساعت0:38توسط نیما نعمتی زاده |
زندگیصدا...
 

                                   زندگیصدا

                 صدای نیمای جنوب در قالب زندگینامه                             

                            دانلود با کیفیت خوب

                          دانلود با کیفیت معمولی

                       ساخته ی فرزند نیمای جنوب

                                 مدت: "۲:۴۲

          اصواتی که در بسته ی صوتی زندگیصدا می شنوید:   

                 ...اینجا بوشهر...

                 ...دهم اسفند ماه سال یکهزار و سیصد و سیزده...

                 ...محمد رضا متولد می شود...

                 "... من محمّد رضا نعمتی زاده...."

                 "...می خوام شعر براتون بخونم..."

                 "...یار سلام علیک..."

          .......................................................... 

 احساس شما پس از شنیدن زندگیصدا...؟     

+نوشته شده در بیست و چهارم فروردین 1388ساعت1:50توسط نیما نعمتی زاده |
شبهای با تو بودن
 

شبها ی باتو بودن را

در غرقه ی بیخویشی

                       دریایم

                            بی پهنایم

و در کنار دارم مهتاب را

                         و از خود می رانم،

                                       مهمان مرگ آسا

                                               جادوی شب را

                                 *  *  *

هر شب که من لهیب نفسهای بیقرارت را

بر گونه های مشتاقم

                         احساس می کنم

با انفجار طغیان

طوفانی از نبوّت آخر زمان

                            در خونم دمیده  می شود

                                                     آنگاه من

                           سرشار  از  خدایی قهار

                           می خواهم

                           تمام دریاها را بشورش وا دارم

                           و کوه ها ی  ساکت را

                                  از سکون  قرون  آزاد

                                  به حرکت فرمان دهم

                                         *  *  *

وقتی که در کنار تو هستم

من

شوریده ی بزرگ تمام اعصار

من

خاتم تمامی دیوانگان عشق

آری

وقتی که در کنار منی تو

وقتی که در کنار توام من

                     از  زخم هیچ حادثه پروایم نیست

                     شوریده وار می رقصم

                                     می رقصانم

                     دیوانه گونه می خندم

                                    می خندانم

                      می شورم

                                    می شورانم

                      می توفم

                                    می توفانم

  باد آوا از هوار نمی ایستم

رعد آسا از جدال نمی مانم

و  با

عظیم ترین شاهبال

بر قله ی فسانه ای قاف

سیمرغ می شوم

حتی

با  پروازی بالا

            بالاتر

               تمام سیطره ی کائنات را

در جاده ها ی مرمری کهکشان

تا دور تر ستاره سفر می کنم

                                       *  *  *

ای مثل شعر وحشی من  بیقرار

ای یار

اکنون که در کنار تو هستم

                       فردا با خدا قرار دیداری تاریخی دارم

                                                   زیرا

              من

وقتی که در کنار تو هستم

                             هشدار

                                که خدایی دیگر

                                      والاتر

                                       در پهلوی تو نفس می کشد.

   بندر بوشهر ــ چهارم اردیبهشت یکهزار و سیصد و پنجاه و دو

           از کتاب کوچ ــ چاپ یکهزار و سیصد و هفتاد و سه

نظر... 

+نوشته شده در هفدهم فروردین 1388ساعت1:34توسط نیما نعمتی زاده |
غزلخوان
 

تا آن دیار در پس کُهسار تابناک

خانه ی سیمرغ

بال زنان رفتم و دیدم

رفتم تا آن قلمرو بهشتی خرّم

 دهکده ی پای کوه

گیسو افشانده روی دامن گلزار

پای رها کرده در حریر آبی دریای بی قرار

باغی سر تا سری دمیده ی پر گل 

رقصان ــ رقصان، درختهای زمرّد

خندان ــ خندان، هر غنچه باز می شود

خنده ی لابد

از بانگ پر بار شانه کرده قامت سنگین خم

سبزه و گل بود

خرّم و خرّم

کاسه ی لاله

دانه ی شبنم

باد وزان بود و غزلخوان،

مرغان بر روی درختان باغ

همنفس باد صدا می زدند

رهگذران را که به سودای دوست،

                        ترنّم،

                                        به لب داشتند،

     از پس دیوار های باغ صدا می زدند

                                         یاد یاد.

          بندر بوشهر ــ سالهای یکهزار و سیصد و چهل و پنج تا شصت و چهار

                   از کتاب کوچ ــ چاپ سال یکهزار و سیصد و هفتاد و سه

 

ترنّم نظر..

+نوشته شده در دوازدهم فروردین 1388ساعت23:45توسط نیما نعمتی زاده |